Onze intercom is stuk. Maar niet helemaal. Dat betekent dat we soms wél en soms niet een antwoord krijgen als we naar beneden 'telefoneren' wanneer er onverwacht wordt aangebeld. De laatste tijd meer niet dan wel. Dan openen we meestal gewoon de deur en roepen 'hallo, wie is daar' door het trappenhuis. Dat is meestal niet zo'n probleem, want zowel Prins als ik heeft de neiging om regelmatig boeken en cd's te bestellen bij bol.com. Bijvoorbeeld. Dus is het negen van de tien keer gewoon een legale pakketjesbezorger. Of een kennis die onverwacht even langskomt. Laatst opende ik echter de deur en riep 'Hallo?' Een vrolijke meisjesstem riep 'hallo' terug. Ik verwachtte niemand, maar het kon iedereen zijn. 'Hallo' kwam de trap op. Een mager, blond meisje. Wie was dit nou weer? Een via-via-kennis? Iemand die zich wilde inschrijven voor Donkerstad en het inschrijfformulier persoonlijk langs kwam brengen? 'Hallo?' vroeg ik nog maar eens. 'Hallo,' antwoordde ze. 'Ik ben Elena, ik kom uit Polen en ik verkoop matroesjka's om mijn studie Nederlands te betalen.' Ze lachte er vriendelijk bij en hield een doos met in-elkaar-schuif-poppetjes voor mijn neus. Ik voelde me heel lullig. Ze had vast gedacht dat ik wel iets wilde kopen en ze was twee trappen opgeklommen. Maar toch zei ik resoluut 'Nee, bedankt' en deed de deur dicht. Toch maar eens de intercom-reparatie-man bellen.

Soms heb je dat, dat je zomaar kinderliedjes te binnen schieten tijdens het douchen. Bij mij kwam de nogal lugubere kinder-klapversie van De Moord van Raamsdonk op. De tekst in dit artikeltje klopt aardig met wat ik me herinner.

Er is een vrouw vermoord
Met het gordijnenenkoord
Ik heb het zelf gezien
Het was op nummer tien
Het bloed liep langs de trap
Het leek tomatensap
Nam er een likje van
Ik werd er miss'lijk van
Bel de politie op
Ik zeg mijn naam hardop

En dan kwamen de snel uitgesproken laatste regels: Ieja Deeja, Rikke-tikke Teeja, Holle Bolle Beska, ELASTIEK!

Dat associeer ik dan weer met 'Papegaaitje leef je nog?" Waar we het ook over Ieja Deeja hadden.
Maar wat betekent Ieja Deeja dan toch?

Ineens heb ik er weer zin in, om met een groep meerstemmig te gaan zingen. Alle koren in Amsterdam zitten zo'n beetje vol en/of zijn duur. Nu had ik een idee: waarom niet gewoon met meer mensen die zingen leuk vinden zelf bij elkaar komen en omstebeurt liedjes aandragen om te leren zingen? Dan moet je zélf wel de verschillende stemmen kennen of op band hebben natuurlijk, want ik zelf vind het erg moeilijk om tweede en derde stemmen te verzinnen. Ik ken zelf een stuk of vier of vijf meerstemmige liedjes. Wie wil?

Shell and bracelets by ~Jeldenil on deviantART

(It is me... on deviant now)

Er zijn een aantal personen geweest die ooit indruk op me hebben gemaakt en die ik niet snel zal vergeten. De afgelopen week was voor mij gelegenheid om twee van hen weer te zien in het theater. Toevallig speelden ze kort na elkaar elk in een andere voorstelling. En nog toevalliger: ze kennen elkaar ook weer. Misschien ook niet heel toevallig want de theaterwereld is een kleine wereld, tenslotte. Het is erg tof om te zien dat veel mensen waar ik vroeger mee bevriend was nu nog steeds aan de weg timmeren in de theater- en/of muziekwereld.

Maargoed, om wie ging het en wat deden ze? Op woensdag gingen Patrick en ik naar de voorstelling Balieleed van Golden Palace. Oud-klasgenoot Jan speelde mee en dat was voor mij de aanleiding om te reserveren. En ik heb er geen spijt van gehad, want het was een erg mooie voorstelling. Komisch, tragisch en herkenbaar voor iedereen die klanten/clienten te woord moet staan. Golden Palace zette een uit de hand gelopen assertiviteitstraining voor baliemedewerkers neer. Stuk voor stuk waren ze even onbekwaam in het tevreden stellen van boze, gefrustreerde, droevige of anderszins moeilijke mensen. Het levert hilarisch pijnlijke situaties op. Vrouw is in tranen omdat ze gaat scheiden, baliemedewerker 'lost het op' met een folder. Tragisch en helaas erg raak. Een van de mooiste momenten vond ik zelf het punt waarop Jan voorstelt 'om dan maar even Idols te doen' en begint met het ten gehore brengen van 'This is the moment' van Rene Froger. Een man in de voorste rij kreeg de slappe lach, die langzaam verstilde toen Jan het hele lied uit zong, met breekbare -en inderdaad niet loepzuivere- stem. Hij oogstte hard applaus. We hebben de hele voorstelling met een brede glimlach uit gezien. Net op het punt dat het thema op het punt stond te verzanden in 'hebben we al gezien' hield het op. Prima getimed dus.

Vrijdagavond volgde Geen Familie met de voorstelling Help Ons. Ooit had ik toneellessen samen met Jeroen, die toentertijd ook al liedjes schreef en elke gelegenheid aangreep om een stukje kleinkunst te laten zien. Ik herinner me zijn aanstekelijke enthousiasme en talent van die periode op de jeugdteJAterschool. In Help Ons werd me duidelijk dat dit echt zijn ding is. Het was een hilarische voorstelling en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen: ga er nog heen! Ze treden nog drie keer op. Echt een aanrader!

Later vertel ik misschien nog wat meer. Maar in elk geval vond ik het echt super om beide jongens weer te zien en kort te spreken na afloop. Ik kreeg ook zin om zelf weer een voorstelling te maken. Wie weet...

"Stelletje idioten!" gil ik naar een tweetal roodharige meiden van ongeveer 9 en 11 jaar. Ze sprongen zó voor mijn fiets en ik moest keihard in de rem persen om een aanrijding te voorkomen. Het was de laatste druppel in een serie frustraties tijdens een fietsrit van ongeveer 15 minuten van werk naar huis. Gemiddeld moet ik ongeveer acht keer per rit remmen of rare bochten maken voor mede-weggebruikers. En ik rijd niet door rood en ook niet belachelijk hard. Verkeersveiligheid is steeds moeilijker te vinden in Amsterdam.

Maar dat is niet het enige symptoom waaronder Amsterdam lijdt. De recessie heeft ook hier toegeslagen. Zonder over concrete cijfers te beschikken, herken ik als ras-Amsterdammer de tekenen. Lege etalages. Sale in februari. Steeds meer mode-outlets die elkaar afwisselen in dezelfde pandjes. De neonverlichting van Ron's schoenenwinkel verkeert in vergaande staat van ontbinding. De gemeentekas is leeg dankzij het fiasco dat Noordzuidlijn heet.

En dan kom ik automatisch weer terug bij verkeersveiligheid. Er is schijnbaar geen geld meer voor simpel onderhoud aan fietspaden. Al anderhalve maand moet ik gevaarlijk tramrails ontwijken op de brug in de Sarphatistraat. Dat Falk nog geen kaarten uitgeeft waarop de permanente opbrekingsperikelen zijn aaangegeven, is een gemiste kans. Drukwerk vind mij vast geen echte Amsterdammer, maar ik vind dat ik het toch mag zeggen. Míjn Amsterdam is stervende.

Elke supermarkt heeft er één; een daklozenkrant verkoper. Wat de vraag oproept: als het aantal daklozen afneemt, neemt dan ook het aantal supermarkten af, en vice versa. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ik wil het nu hebben over een ander aspect van de verkopers. Elke verkoper heeft een trucje, een manier om klanten te binden.

Vinnie - ik weet niet hoe hij heet, maar ik noem hem Vinnie- staat altijd bij één van de Albert Heijns in de Van Woustraat. Hij jongleert met krantjes. En hij is altijd vriendelijk. Dat geldt overigens voor de meeste verkopers die ik tegenkom.

De verkoper die af en toe bij mij in de Gall binnenkomt om zijn inkomsten te wisselen voor papiergeld ken ik ook al niet bij naam, laat ik hem Harry noemen. Hij heeft vriendschap gesloten met de fietsenmaker en met kerst een fiets kado gekregen. Ik ken zijn trucje niet, wel begroet hij altijd iedereen vriendelijk en wenst hij je een fijne avond/dag/weekend toe als je weer vertrekt.

Maar de meest fascinerende verkoper tot nu toe staat bij de Albert Heijn in de Sarphatistraat. Deze heet in mijn hoofd Sjaak. Sjaak heet je welkom in de Albert Heijn en als je weer naar buiten gaat, heeft hij altijd een vriendelijk woord en een gelukswens. Vandaag riep hij me na: "Sterkte met de kleine!" U kunt zich mijn 'ZOMG WTF' moment voorstellen.

Vanaf dat moment begonnen zich een paar mogelijke scenario's in mijn hoofd af te spelen. Scenario één was het waarschijnlijkst, maar ook het minst interessant: Sjaak riep zomaar wat. Scenario twee was enigszins plausibel, maar een stuk minder waarschijnlijk: Sjaak herinnerde zich mij met één van mijn oppaskinderen gezien te hebben, die ik ongeveer twee jaar geleden daar in de buurt naar de crèche bracht.

Het derde scenario is totaal onwaarschijnlijk, maar wel het meest interessant: Sjaak wéét iets van mij. Hij weet óf dat ik een hele lange vriend heb en noemt hém gekscherend 'de kleine', óf hij weet van onze kinderwens en dat we daarvoor momenteel in de medische molen zitten...

De volgende vraag is dan: hóe weet Sjaak dat? Is er een geheim netwerk van daklozen die elkaar informatie geven over de supermarktklanten? Heeft Harry iets opgevangen toen ik mijn fertiliteitsonderzoeken besprak met een collega? Of heeft Harry, cq Vinnie mijn vriend en mij samen gesignaleerd? Bespreken ze mij met elkaar: 'dat ene kleine meisje met die wrakkige fiets waar een half-vergaan bosje nepbloemen aan zit'? Je zou er paranoïde van worden. Wat weet Sjaak nog meer? Leest hij mijn blog soms? Of hebben jullie hem soms de informatie toegespeeld, lezers? Ik ga hier lekker een hele middag over fantaseren. Morgen zie ik hem weer, dan vraag ik het wel.

Een week na dato inmiddels. Alles begint een beetje te bezinken. Murphy's law was wel van toepassing; hadden we in november nog een (bijna) volle bak, in de laatste maand stroomden de afzeggingen (al dan niet direct) binnen. Economische crisis? Concurrentie? Onze eigen schuld? Wie zal het zeggen... In elk geval konden we de lokatie niet meer annuleren. Eén week van tevoren bleek dat we geen busje meer ter beschikking hadden voor het vervoer, maar slechts een Picasso. Proppen dus. Op de donderdag vóór het evenement werd Patrick ziek. Hij zou op de vrijdagavond een zingende rol neerzetten dus dat werd nog spannend... Hij zou in elk geval wel meegaan. Goed, op de vrijdagochtend bleek de Picasso inderdaad zéér krap en werd ik zelf verbannen naar het openbaar vervoer. Ik liep met Fardau en Aiden in de kinderwagen naar het station, toen we halverwege gebeld werden door Ilse, die geen geld meer bleek te hebben voor haar treinkaartje.

Snel overlegd; ik zou Aiden alvast meenemen en Fardau zou Ilse geld gaan brengen voor haar treinkaartje en avondeten (ze moest die dag werken). Zo gezegd zo gedaan. In de trein ontving ik onverstaanbare telefoontjes - mijn mobiel is krakkemikkig - maar kreeg ik gelukkig wel steeds hulp bij het in-en uitstappen met kinderwagen, als ik het tenminste eerst vroeg. Op station Tilburg bleek geen lift aanwezig te zijn. En géén personeel om te vragen hoe ik dan met de kinderwagen naar beneden moest. Er bleek na vijf minuten ronddwalen wél een hulpvaardige Amerikaanse toerist te zijn die mij hielp om de kinderwagen naar beneden te dragen. Bij de bus aangekomen, bleek ik die net gemist te hebben. Ik werd ingehaald door Sander, en Fardau... Wat ergens ook wel weer een opluchting was aangezien ik met 700 euro op zak rond zou lopen in Loon op Zand, waar ik de weg niet wist.

Uiteindelijk kwamen we ongeveer een uur later dan gepland aan op het Land van Kleef. En nog geen half uur later kwam de eerste speler al aan, die blijkbaar niet goed had gelezen dat we de deelnemers pas vanaf zes uur toelieten. Hoe dan ook, het opbouwen en inchecken kwam uiteindelijk goed, wel vertraagd natuurlijk, maar gelukkig waren er een paar spelers zo lief om de soep te bereiden en uit te delen. Patrick kon zelfs toch nog een verkorte versie van zijn geplande optreden weggeven laat op de avond en het char werd niet eens afgemaakt door de spelers, die dat eerst wel van plan waren geweest. Wel viel er een eerste playerkill - men is het er nog niet over eens of dit nou werd veroorzaakt door de geplande monsteraanval, of door de niet-geplande melige inval van twee monsters met een rubberen kip. De speler in kwestie leek er gelukkig goed mee om te kunnen gaan.

De zaterdag ging eigenlijk gewoon goed van start. Het plot liep, het werd opgepakt, degenen die op zaterdag zouden aankomen, werden opgevangen en de koks waren onderweg naar de supermarkt om inkopen te halen voor het avondeten. Ik was bezig met het grimeren van een uitgedroogde vampier in het monsterkot -geloof ik- toen ik werd gebeld door de koks. Ze stonden met een lekke band ergens bij een afrit naar Tilburg. Gelukkig werd er snel iemand gevonden die ze wilde helpen. Monster Roelof was eigenlijk bezig met het opbouwen van een labyrinth op één van de zolders, maar kon dat overdragen aan Ilse. Uiteindelijk heeft hij ze geloof ik naar een garage gebracht / gesleept, en één van beiden -met boodschappen- weer teruggebracht naar de lokatie terwijl de andere in de garage bleef wachten op vervangende banden - die niet op voorraad waren en geleverd moesten worden. Dit alles zorgde ervoor dat er erg laat gegeten kon worden. Maar gelukkig begreep iedereen dat en hebben we weinig klachten gehad. Na het eten ontstond er verwarring tussen de SL over lopende plots - het merendeel van de spelers zat weer (nog) in het labyrinth en ander plot werd opgezet zonder dat er spelers beschikbaar waren. Uiteindelijk is dat ook goed afgelopen en hebben we nu zelfs een shitload aan plot over voor een volgend live. Altijd handig. Tegelijkertijd viel de tweede playerkill, door onderling spel en iets met vervelende drankjes... ik heb ook nog een gedeelte van de avond doorgebracht met het helpen van de desbetreffende speler om een nieuw karakter te bouwen.


De zondag was eigenlijk de eerste dag dat alles -min of meer- volgens plan liep. We hadden nog een opvulplot en een door de spelers zelf geïnitieerd ritueel voor de geplande massale aanval van paladijnen. Degene die de 'eindbaas' neer zou zetten werd katerig ergens uit een slaapzaal gesleurd en was geheel in de stemming om eens flink dood en verderf te zaaien. Wat nodig was, want -gedeeltelijk vanwege miscommunicatie binnen de SL en gedeeltelijk vanwege gebrek aan lef binnen de spelersgroep- er waren nogal wat kansen gemist om het leger te verzwakken. De aanval leidde tot een massale playerkill... en de ingang voor een special in de zielenwereld. Dat er nauwelijks protesten volgden tegen dit besluit, wijst er volgens mij op dat we ondanks alle tegenslag toch een leuk evenement hebben neergezet en dat men warm loopt voor de kans om zijn char te redden. Want dat de special er gaat komen is buiten twijfel, de reacties zijn ook goed wat dat betreft. Ik ben blij met de afloop en hoop dat we de volgende keer wat minder pech hebben zodat ik zelf ook wat meer mee kan krijgen van het spel...

Nu ik zelf in een winkel werk, weet ik ineens hoe je je als klant eigenlijk zou moeten gedragen. Het is niet te geloven hoe onbeschoft mensen eigenlijk zijn naar winkelpersoneel, alsof dat minderwaardige mensen zijn. Een paar voorbeelden:
Klant loopt zonder vragen het magazijn in; "Oh, ik laat hier altijd mijn tas even achter als ik in de AH aan de overkant boodschappen ga halen,"
Klant staat bij een schap, ik ben achter de counter bezig de miniatuurtjes aan te vullen. "Meisje, pak jij even zes flessen *voeg willekeurige drank in* voor mij, ik heb mijn handen vol [lees: ik ben te lui om het zelf te doen]"
Mevrouw vraagt mij om een fles drank aan te wijzen die ze zelf niet kan vinden. Ik laat hem zien, het is schijnbaar toch niet de goede. Ze blijft staan twijfelen. Intussen wil een andere klant advies. Ik ga dat maar geven terwijl mevrouw nog staat te twijfelen. Ze onderbreekt me om te vragen of fles X vergelijkbaar is. Ik zeg: een momentje en mevrouw loopt boos weg.
Maar waar ik mij het meest aan erger is dat elke klant iets schijnt te zoeken om op- of aan te merken. Ze willen allemaal bijzonder zijn en hun zin doordrijven. Het meest opmerkelijk is dat bij de vloeipapiertjes die we om flessen draaien. Om en om, ten eerste omdat dat milieubesparender is en ten tweede is het voldoende om de helft van de flessen in te wikkelen tegen breuk (als je bijvoorbeeld een fles haalt in AH zal er sowieso nooit een papiertje omheen zitten en daar heeft niemand het over). Heel vaak hoor je toch: ja maar anders gaat het kapot. Of een klant pakt zélf het papier om er omheen te draaien zonder te vragen, of ze roepen erom als je het al gedaan hébt... Zucht.
Laatst had ik een klant die vond dat ik te chagrijnig keek terwijl zij haar pinpas vier keer verkeerd door het apparaat ragde. Ik had de taak vriendelijk lachend van haar over moeten nemen. Mijn argument dat ik geconcentreerd controleerde of de computer zijn werk deed en niet expres chagrijnig keek, sloeg natuurlijk nergens op.
Maar ik word nu wel brutaler. De eeuwige dialoog "wilt u een tasje?" "Alleen als u heeft" beantwoord ik nu met: "Nee, ik heb alleen denkbeeldige tasjes." Laat staan het antwoord "Ik kom het toch niet ruilen / ik kan het toch niet van de belasting aftrekken" als ik vraag of de klant een bonnetje wil. Dan zeg ik maar dat ze me een euro verschuldigd zijn voor elke keer dat ik die zogenaamd hilarische opmerking moet horen. En meestal breekt dat het ijs. Weer een tevreden klant en een vrolijker einde.

Vooral mijn oud-klasgenootjes Carmen en Rosa moeten zich nog wel kunnen herinneren dat we dit bij meneer Gude leerden zingen...

jeugdsentiment!

En een fantastisch nummer eigenlijk.

Sinds ruim een maandje ben ik weer terug bij de Gall. Niet op mijn ouwe filiaal, want daarvoor was ik te weinig wijnsnob. Maar nu op een volkser stekkie, vlakbij de Cuyp. Wat tot gevolg heeft dat er meer alcoholisten komen en er een groter risico is op diefstal. Gelukkig zitten we in een overdekte hal recht tegenover een AH en naast een Blokker dus er is genoeg sociale controle van de omringende winkels voor een veilig gevoel. En ik word steeds dapperder met mensen weigeren. "Nee, je hebt al genoeg gehad vandaag, morgen weer."

Ik heb wel een luie winkelmanager nu. Hij vindt van zichzelf dat ie heel hard werkt, maar collega E. en ik vinden dat dat wel meevalt. Zij kan ook heel erg over hem mopperen, in Slavisch accent. "Hij zect dad ie de shappen zhou veranderen maar hij heft het mar vor die helvd gedhaan en ooc vherkeerd." Helaas denken mensen ook dat E. dom is omdat ze zo'n zwaar accent heeft, iets waar ze zich ook enorm druk om kan maken, soms wel tot mijn vermaak, moet ik toegeven.

Gisteren had ik een lange dag waarin ik onder meer nog eens moest dweilen en een kartonnen kerstdisplay in elkaar moest zetten, manager W. had eerlijk toegegeven dat ie daar zelf geen zin in had. Ik worstelen met grote stukken karton en een onmogelijk vouwpatroon, maar het is me uiteindelijk soort van gelukt. Dat was slechts te danken aan het feit dat het rustig was want het ding blijft dat klanten het vaak zo weten te timen dat je net twee seconden achter bent en iets begint te doen (zoals een botherham smeren of het magazijn opruimen) als ze binnenkomen om hun dagelijkse fles wodka te kopen.

Anyway, het bevalt me wel weer, al zie ik mezelf niet de rest van mijn leven in de Gall werken. Het is op zich relaxt werk, al komt er nu weer een periode van kerst-stress aan natuurlijk. De collega's zijn down-to-earth en de klanten waarderen je advies. Wel zou het leuk zijn als het wat beter betaalde. Maargoed, je kunt niet alles hebben. Proost.

Now I transferred my lj towards my hyves page, but it stopped working. According to hyves I should 'disable my rss feed and then enable it again'. I searched the lj help-pages, but I don't think I can do that myself. Anyone any ideas?

EDIT: solved. Apparently I just had to remove the url in the appointed space and paste it there again. :s

(I'm supposed to be on the boat and somewhere in the scene with 'Dutch Maradona') Still haven't got payed for doing this, though.

Ik heb altijd al mijn best willen doen voor een sleutel;
labels sturen en meenemen naar deftige slijpers.
Trakteren op olie en dan subtiel mee naar huis vragen,
heel hard hopen dat de deur opengaat
Als dat dan lukt werk ik langzaam naar hét moment -
een sfeermuziekje op de stereo -
omfloerst licht van de spaarlampen.
Ik pak zijn baard en haal bevlogen de ring door zijn gat:
we passen

Dan surf je een avondje even rond en dan lees je dit

http://honeybeebuzz.hyves.nl/blog/14677847/Bericht_van_overlijden_van_David_Greaves/qGT6/

David was een jaar co-regisseur bij Jeugdtheatergroep Karmesj, waar mijn broer en ik bij speelden. Hij hielp vooral bij de clownsscènes in 'Het Beest', onze toenmalige voorstelling. Hij was briljant, komisch en vriendelijk. Dit komt rauw op mijn dak. Rust in vrede, David. Oud-Karmesj-ers, als je dit leest; maak geld over naar Honey. Alsjeblieft.

Wat de ...? Oké hier komt ie: Ongeveer twee weken gelden werd ik gebeld door Jantien dat ze iemand zochten bij haar werk voor fulltime. Ik zei dat ik nou niet direct op zoek was, maar wel eens wilde horen wat het precies inhield. Vorige week donderdag had ik een afspraak daar om kennis te maken en om meer informatie te krijgen. Twee uur later werd ik gebeld met een aanbod voor 32 uur; de eerste maand 16 uur om het te kunnen combineren met mijn opzegtermijn-maand bij de Gall. Na kort wikken en wegen heb ik ja gezegd, ze willen namelijk 'een functie creëren die aansluit bij mijn talenten en wat ik leuk vind'. Oh, en het is een bedrijf dat talencursussen aanbiedt. Nou, leuk natuurlijk. Minder leuk om op te zeggen bij de Gall. Want ik heb het daar altijd naar mijn zin gehad en wilde niet per sé weg ofzo. Maargoed, ik zou er nog wel een maandje parttime werken en dan gewoon afscheid nemen.

Maarrr... hou je vast. Ik had dinsdag 10 uur gewerkt bij een ander filiaal en zou vanavond nog 3 uur werken en dan morgen van 11 tot 19 uur. Nu bleek een collega ziek te zijn en het was nodig dat er iemand dan 's ochtends zou invallen. Normaal gesproken zou ik daar geen probleem mee hebben, maar ik had ook al een eerste dag gehad bij mijn nieuwe baan, van 8,5 uur en bovendien zag ik tot mijn schrik dat ik ineens voor de zaterdag ook ingepland was bij de Gall. Wat? Daar wist ik niks van. Ik sta er normaal nooit op de zaterdag en nu had ik al twee weken achter elkaar de zaterdag gedraaid omdat er iemand op vakantie is, maar ik had me nu echt ingesteld op een vrije zaterdag. Te meer daar ik maandag nu ook bij mijn nieuwe baan verwacht word.

Oké. Ik ging met goede moed in overleg met mijn andere collega, in de volle overtuiging dat hij wel wilde aflossen / shifts wilde draaien vrijdag. Wilde ie niet. Weigerde gewoon. Onder het mom van 'jij moet toch al werken, wat maakt die extra anderhalf uur nou uit'. Ik: Ja, maar ik héb de afgelopen weken al heel veel extra gewerkt. Hij: ik ook. Wat wil het geval, we hebben allebei een 16 uurs contract. Ik nakijken hoe het zat. Ik heb de afgelopen maand al 43 overuren staan, hij 10. Duidelijk, lijkt me. Maar nee, meneer vind dat ik pech heb en zegt dat ik het andersom ook niet zou willen. Hij weigert vervolgens ook te overleggen met de filiaalmanager en zegt dat ik me niet moet aanstellen. Zo ontzettend moe kan ik niet zijn. Hoe kan hij dat nou weten? Nou, ik word vreselijk boos en vertrek, mijn sleutels van de winkel achterlatend. Ik heb nog recht op vakantiedagen ten slotte.

Even later bel ik met de baas. Hij vind het erg kinderachtig (ja, zit wel wat in) en zegt dat het een misverstand was tussen mijn collega en mij. Want die is ineens best bereid om vrijdag te werken, schijnbaar. Huh? De baas weet niet wie hij moet geloven. Daar kan ik inkomen, hij was er niet bij. Maar ik vind dit wel zo'n ongelooflijke kutstreek van mijn collega, waar ik tot nu toe zo goed mee kon opschieten. Wat een $@!&*!!! De oplossing is nu: vrijdag werkt mijn schat van een collega (not) en zaterdag kan ik ruilen met een collega uit een ander filiaal, zodat ik niet weer met hem hoef samen te werken. Ik weet het niet, hoor. Volgens Patrick kan ik ook gewoon wegblijven. Ik voel er veel voor... Maar ik baal er in elk geval heel erg van dat het zo gaat.

Het is al algemeen goed in de etalages: oranje. Winkelpersoneel krijgt al weken de instructie 'gebruik te maken van het oranje-gevoel'. We hebben voor de maand juni promotiemateriaal in oranje en - mocht Nederland uitgeschakeld worden - ook in neutrale kleuren. Cafés adverteren al met de wedstrijden die straks op hun beeldscherm te volgen zullen zijn. De trom-petten kunnen niet meer geleverd worden omdat alle filialen ze al massaal ingekocht hebben. Maar ik heb het idee dat het oranjegevoel bij de klant nog helemaal niet heerst. Gaat dat nog wel gebeuren? Is het valse hoop van de commercie? Het EK komt snel dichterbij, maar ik heb er nog geen oranjebittertje of tapvaatje extra verkocht. Wat denken jullie? Gaat het nog komen, heb je het al of heeft de commercie zichzélf deze keer vooral een ilussie geschapen?

Oké, voor iedereen die niet op VA LARPt: laat maar zitten, niet lezen, van het volgende ga je geen bal begrijpen. ;-)

Vrijdag:
Super! Iedereen weer gezien en lekker van start gegaan met Murdochs wettenvergadering en iedereen daarvoor uitnodigen. Voor factie Phoenix gesproken, op verzoek van de Khan. Samen met de rest van de factie toegekeken bij rituelen en samen gevochten. Voelde weer lekker vertrouwd. Samen met Celeste van Ent Elvier omgelegd en ik was er trots op. Op mijn kop gekregen van Khar, jammer dan. Een leuke halfgeit versierd die helaas een demon en navigator van Darkness bleek te zijn. Gelukkig kon ie er om lachen.
Zaterdag: Verwarrend en druk. Eh... officieel benoemd tot shieldnavigator en diplodocus en mijn eerste incinerate gecast in één dag. Het was tof om als enige niet weggestuurd te worden bij een vergadering van de navi's en het skelet. De test voor Phoenix mbt de dromen was te vaag voor woorden. Ik snap er IC en OC nog steeds geen bal van, heeft wel weer even lekkere emoplay opgeleverd. Blighter was eerst pissig dat ik hem kwijt was geraakt in het portaal, maar dat heb ik later blijkbaar goedgemaakt want ik heb er niks meer over gehoord. Dan het grote ongenoegen binnen Phoenix t.o.v de Tene'Rath en Bearwhyn... ik heb er niet alles van meegekregen als nieuwe shieldnavi, maar was wel de eerste die handelde toen ze iemands hand gingen afhakken. Helaas te laat. Kreeg er achteraf een compliment over van Caelyn, dat was wel tof. Achter Blighter aangehobbeld tijdens de grote battles, was OC vrij linke soep voor mij tussen al die grote kerels die niet uitkijken waar ze heen stormen (of achteruit springen). IC was het een heel relaxt gevecht: heb nauwelijks klappen uitgedeeld of ontvangen.
Zondag: Mwah... Vooral veel achter Blighter aangehobbeld en een (domme) deal gesloten met de Tene'Rath die weer uit Phoenix waren gestapt, dit keer samen met Bearwhyn. Dit leidde ertoe dat we nu eindelijk een vrouw als factieleider hebben (Caelyn), alhoewel ze er niet op zat te wachten, wat ik me levendig kan voorstellen. De deal houdt in dat ik Ivo's char verantwoordelijk houd als één van de Tene'Rath Blighter te grazen neemt en hij mij verantwoordelijk houdt als iemand van Phoenix een Tene'Rath te grazen neemt. Oeps. Maar ik doe in elk geval mijn taak als shieldnavi, zei Blighter. Ik ben nog erg in dubio of ik dat hele shieldnavigatorschap wel zie zitten. Ik mis er veel eigen spel en factiespel door, ik heb bijvoorbeeld het hele vertrek van Bearwhyn en de ratten weer gemist. Op zich is het wel een gave titel, maar daar koop je niet veel voor. Aan de andere kant hoor ik weer heel veel dingen die me als diplodocus te pas komen. Voor het diplodocussen zelf heb ik tijdens het event nu nauwelijks tijd gehad.

Al met al was het een leuk evenement, goed georganiseerd en aangekleed, maar voor mij niet helemaal éénduidig.