Er zijn een aantal personen geweest die ooit indruk op me hebben gemaakt en die ik niet snel zal vergeten. De afgelopen week was voor mij gelegenheid om twee van hen weer te zien in het theater. Toevallig speelden ze kort na elkaar elk in een andere voorstelling. En nog toevalliger: ze kennen elkaar ook weer. Misschien ook niet heel toevallig want de theaterwereld is een kleine wereld, tenslotte. Het is erg tof om te zien dat veel mensen waar ik vroeger mee bevriend was nu nog steeds aan de weg timmeren in de theater- en/of muziekwereld.

Maargoed, om wie ging het en wat deden ze? Op woensdag gingen Patrick en ik naar de voorstelling Balieleed van Golden Palace. Oud-klasgenoot Jan speelde mee en dat was voor mij de aanleiding om te reserveren. En ik heb er geen spijt van gehad, want het was een erg mooie voorstelling. Komisch, tragisch en herkenbaar voor iedereen die klanten/clienten te woord moet staan. Golden Palace zette een uit de hand gelopen assertiviteitstraining voor baliemedewerkers neer. Stuk voor stuk waren ze even onbekwaam in het tevreden stellen van boze, gefrustreerde, droevige of anderszins moeilijke mensen. Het levert hilarisch pijnlijke situaties op. Vrouw is in tranen omdat ze gaat scheiden, baliemedewerker 'lost het op' met een folder. Tragisch en helaas erg raak. Een van de mooiste momenten vond ik zelf het punt waarop Jan voorstelt 'om dan maar even Idols te doen' en begint met het ten gehore brengen van 'This is the moment' van Rene Froger. Een man in de voorste rij kreeg de slappe lach, die langzaam verstilde toen Jan het hele lied uit zong, met breekbare -en inderdaad niet loepzuivere- stem. Hij oogstte hard applaus. We hebben de hele voorstelling met een brede glimlach uit gezien. Net op het punt dat het thema op het punt stond te verzanden in 'hebben we al gezien' hield het op. Prima getimed dus.

Vrijdagavond volgde Geen Familie met de voorstelling Help Ons. Ooit had ik toneellessen samen met Jeroen, die toentertijd ook al liedjes schreef en elke gelegenheid aangreep om een stukje kleinkunst te laten zien. Ik herinner me zijn aanstekelijke enthousiasme en talent van die periode op de jeugdteJAterschool. In Help Ons werd me duidelijk dat dit echt zijn ding is. Het was een hilarische voorstelling en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen: ga er nog heen! Ze treden nog drie keer op. Echt een aanrader!

Later vertel ik misschien nog wat meer. Maar in elk geval vond ik het echt super om beide jongens weer te zien en kort te spreken na afloop. Ik kreeg ook zin om zelf weer een voorstelling te maken. Wie weet...